
بیدل دهلوی- غزل شماره 892
عمری ست که در حسرت آن لعلِ گهرْ موج
دل میزندم بر مژه از خون جگر موج
گر شوخیِ زلفت فکند سایه به دریا
از آب روان دسته کند سنبل تر موج
در حسرت آن طرّۀ شبگون عجبی نیست
کز چاک دلی شانه زند فیضِ سحر موج
آنجا که کند جلوهات ایجاد تحیّر
در جوهرِ آیینه زند سعیِ نظر موج
مشکل که برَد ره به دلت نالهٔ عاشق
در طبع گهر ریشه دوانَد چقدر موج
بی مطلبی آیینهٔ آرامِ نفس هاست
دارد ز صفا جامهٔ احرامِ گهر موج
مطرب نفست زمزمهٔ لعل که دارد
در نالهٔ نی میزند امروز شکر موج
وحشت مده از دست به افسانهٔ راحت
زین بحر کسی صرفه نبرده ست مگر موج
آفتْ هوس غیری و غافل که در این بحر
بر زورقِ آسایشِ خویش است خطر موج
از خلوت دل شوخیِ اوهام برون نیست
در بحر شکسته ست پر و بال سفر موج
فریاد که جز حسرت ازین ورطه نبردیم
تا چند زند دامن دریا به کمر موج
بیدل کرم از طینتِ ممسک نتوان خواست
چون بحر به ساحل نتراود ز گهر موج



