
بیدل دهلوی- غزل شماره 2
از نام اگر نگذری، از ننگ برون آ
ای نِکهت گل! اندکی از رنگ برون آ
عالم همه در بال پری آینه دارد
گو شیشه نمودار شو و سنگ برون آ
زین عرصۀ اضداد مکش ننگِ فسردن
گیرم همه تن صلح شدی، جنگ برون آ
تا شهرتِ واماندگیات هرزه نباشد
یک آبلهوار از قدم لنگ برون آ
آب رخ گلزارِ وفا وقفِ گدازیست
خونی به جگر جمع کن و رنگ برون آ
تا شیشه نه ای، سنگ نشسته ست به راهت
از خویش تهی شو، ز دل تنگ برون آ
یک لغزشِ پا جادۀ توفیق طلب کن
از زحمت چندین ره و فرسنگ برون آ
وحشتکدۀ ما و مَنَت گَرد خرامی است
زین پرده چه گویم به چه آهنگ برون آ
افسردگی ای نیست به اوهامِ تعلّق
هر چند شرر نیستی، از سنگ برون آ
در نالۀ خامش نفسان مصلحتی هست
ای صافی مطلب، نفسی زنگ برون آ
زندانی اندوهِ تعلّق نتوان زیست
بیدل دلت از هرچه شود تنگ، برون آ



