ورود / عضویت



ما و من ‌گم ‌گشت هر گه خواب شد همبسترت - ادبستان شعر پارسی % %

ما و من ‌گم ‌گشت هر گه خواب شد همبسترت

بیدل دهلوی- غزل شماره 806

ما و من ‌گم ‌گشت هر گه خواب شد همبسترت

بیضهٔ عنقاست سر در زیر بالین پرت

اوج همّت تا نفس باقی ست پستی می‌کشد

بگذری زین نردبان ها تا رسی بر منظرت

ای حباب از صفر اوهام اینقدر بالیده ای

یک نفس دیگر بیفزا گر نیاید باورت

آتش این‌ کاروان در هیچ حال آسوده نیست

بعد مردن نیز پروازی ‌ست در خاکسترت

کاش از این هستی صدای الرحیلی بشنوی

می‌کشد هر صبح چندین پنبه از گوش کرت

ای می مینای عشرت از تکلّف‌ پُر منال

ریختی در خاک اگر لبریز کردی ساغرت

زین دبستان معنی جمعیتت روشن نشد

چون سحر از بس پریشان بود خط مسطرت

سر به زانو دوختن آنگه خیال محرمی

بی‌ گمان این حلقه افکند‌ه است بیرون درت

همچو شمعت فرصت ‌هستی ‌بلا گردان بس ‌است

رنگ ها داری‌ که می‌گردد همان ‌گرد سرت

تا به ‌کی بندی وبال خود به دوش دیگران

آب به آیینه از شرم‌ کف روشنگرت

خواه بر گردون قدم زن خواه رو زیر زمین

جز همین ویرانه نتوان یافت جای دیگرت

بی‌ رگ گردن مدان در امتحان‌آباد عشق

تا نچربد رشته د‌ر سوزن به جسم لاغرت

از حلاوتگاه ‌کنج فقر اگر آگه شوی

بوریا خواهد نیستان شد به ذوق شکّرت

آبرو افزود تا جستی‌ کنار از طور خلق

ننگ دریا در گره بست اعتبار گوهرت

آمد و رفت نفس بیدل قیامت داشته‌ ست

پشت و روی یک ورق کردند چندین دفترت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤