
بیدل دهلوی- غزل شماره 617
درین گلشن دو روزت خنده کاریست
مبادا غره گردی گل بهاری ست
برافشان بر هوس دامان و بگذر
که در جیب نفس نقد نثاری ست
هم از بست و گشاد چشم دریاب
که اجزای جهان لیل و نهاری ست
ودیعت ها ز سر باید ادا کرد
به ره گر پا گذاری حقگزاری ست
حریف پاکبازان وفا باش
که جز سر هر چه بازی بدقماری ست
به صد دست حمایت بایدت سوخت
چراغ زندگی یک سر چناری ست
ز خاکستر امان میجوید آتش
چو هستی با کفن جوشد حصاری ست
هنوزت دیده کم دارد سفیدی
زمان وصل یوسف انتظاری ست
حذر، ای شمع از این محفل که اینجا
بقدر سر بریدن سرشماری ست
من و ما نسخهٔ تحقیق هستی
خطی دارد که آن لوح مزاری ست
جهان مجنون سودای نقاب است
ازین غافل که لیلی بی عماری ست
مباشید از خواص جاه غافل
بجنگید ای خروسان، تاجداری ست
وقار پیری از گردون مجویید
که طفلی عاشق دامن سواری ست
چه فقر و کو غنا عام است رحمت
ز خشک و تر مگو یک چشمه جاری ست
غبارت چون سحر گر اوج گیرد
فلک ها پایمال خاکساری ست
به هستی بیدل مفلس چه لافد
ز قلقل شیشهٔ بی باده عاری ست



