
بیدل دهلوی- غزل شماره 820
نسبت اشراف با دونان خطاست
سر اگر گردید نتوان گفت پاست
آه بی تأثیرما را کم مگیر
هر کجا دودی است آتش در قفاست
بی جفای چرخ دل را قدر نیست
روسفیدی های تخم از آسیاست
تیره بختی خال روی عاجزیست
بر زمین گر سایه باشد خوش اداست
پیش ما آزادگانِ دشتِ فقر
دامگاه مکر نقش بوریاست
عاجزی هم بال شهرت میکشد
بو شکست ساغر گل را صداست
بهر عبرت سرمهای در کار نیست
یک قلم اجزای عالم توتیاست
بیخودی دل را عمارتگر بس است
خانهٔ آیینه از حیرت بپاست
گر ز خود رستی نه صید است و نه دام
چون شرر از سنگ بر در زد هواست
بی تمیزی از مذلّت فارغ است
تا ز حاجت نیستی آگه غناست
پیر گشتی از فنا غافل مباش
صورت قد دوتا ترکیب لاست
های و هوی محفل فغفور چند
موی چینی طاق نسیان صداست
بیدل از آیینه عبرت گیر و بس
تا نفس باقی بوَد دل بی صفاست



