
بیدل دهلوی- غزل شماره 746
عاقبت چون شعله خاکستر به فرق ما نشست
درد صهبا پنبه گشت و بر سر مینا نشست
بی توام گَرد ضعیفی بس که بر اعضا نشست
نالهام در کوچهٔ نی چون گره صد جا نشست
کس نمیفهمد زبان سوختن تقریر شمع
در میان انجمن میبایدم تنها نشست
میتوان در خاکساری یافت اوج اعتبار
آبله شد صاحب افسر، بسکه زیر پا نشست
هر که را سررشتهٔ وضع حیا باشد به دست
میتواند چون نگه در دیدهٔ بینا نشست
شعلهٔ شوقت نشد پنهان به فانوس خیال
همچو رنگ این می برون از خلوت مینا نشست
سعی پرواز فنا را، اعتبار دیگر است
رفت گرد ما به جایی کز فلک بالا نشست
تیره باطن را چه سود از صحبت روشندلان
صاف نبود زنگ با آیینه گر یک جا نشست
ننگ وضع هم بساطی های مجنون برنداشت
گرد ما شد آب تا در دامن صحرا نشست
شعلهٔ ما را درین بزم آرمیدن مفت نیست
صد تپیدن سوخت تا یک داغ نقش پا نشست
آبرو ذاتی ست بیدل ورنه مانند گهر
مهرهٔ گل هم تواند در دل دریا نشست



