
بیدل دهلوی- غزل شماره 407
ادب اظهارم و با وصل توام کاری هست
عرض آغوش ندارم دل افگاری هست
نرود سلسلهٔ بندگی از گردن ما
سبحه گر خاک شود رشتهٔ زناری هست
با همه کلفت دوری به همین خرسندیم
که در آیینهٔ ما حسرت دیداری هست
پیکر خاکی ما را به ره سیل فنا
یاد ویرانی از آن نیست که معماری هست
دهر، وهم است سر هوش سلامت باشد
عکس کم نیست گر از آینه آثاری هست
ذرهٔ ما به چه امید زند بال نشاط
سر خورشید هم امروز به دیواری هست
ای دل از مهر رخ دوست چراغی به کف آر
کز خم زلف به راه تو شب تاری هست
اشکْ گل می کند از جنبش مژگان ترم
غنچهام در گرو سرزنش خاری هست
زندگی خرمن ما را چه کم از برق فناست
رنگ گل هم به چمن آتش همواری هست
جای پرواز ز خود رفته فغانی داریم
بال اگر نیست ندامت زده منقاری هست
عالم از شوخی عشق اینهمه توفان دارد
هرکجا معرکه ای هست جگرداری هست
از کمر بستن آن شوخ یقین شد بیدل
کاین گره دادن او را به میان تاری هست



