
بیدل دهلوی- غزل شماره 376
گر شود آن نرگس میگون مقابل با شراب
میشود چون آب گوهر خشک در مینا شراب
جام را همچشمی آن نرگس مخمور نیست
از هجوم موج گر مژگان کند انشا شراب
عشرتی گر هست دل ها را به هم جوشیدن است
کم شود یک دانهٔ انگور را تنها شراب
غیر تقوا نیست اصل کار رندی های ما
از گداز سبحه پیدا کردهاند اینجا شراب
عمرها شد بیخود از خواب غرور دانشیم
لیک گاهی میزند آبی به روی ما شراب
بسکه گفت و گوی مستان وقف ذکر باده است
تا لب ساغر ندارد جز خروش یا شراب
تا خیال توست در دل عیش ها آماده است
نیست خامش شمع ما تا هست در مینا شراب
مشرب ما خاکساران فارغ از آلودگی ست
نیست نقصان گر رسد بر دامن صحرا شراب
ما به زور می پرستی زندگانی میکنیم
چون حباب می بنای ماست سر تا پا شراب
حسن تشریف بهار است آب را در برگ گل
میکند در ساغر اندازد اگر پیدا شراب
آه از آن افسردهای کز جوش صهبا نشکفد
همچو مینا خامشی را میکند گویا شراب
در سواد سرمه کن نظارهٔ چشم بتان
عشرت افروز است بیدل در دل شب ها شراب



