
بیدل دهلوی- غزل شماره 2769
دیدهای داریم، محو انتظار مقدمی
یارب، این آیینه را زان گُل حضور شبنمی
آنکه در یکتایی اش وهم دویی را راه نیست،
چون کنم یادش، مقابل میشوم با عالمی
گریه گو خجلتْ فروشیهای عرض درد اوست
از عرق در پردههای دیده میدزدم نمی
چشمهٔ خونی دگر دارد بن هر موی من
خاک گردم تا به چندین زخم بندم مرهمی
چون هلالم دستگاه عاجزی امروز نیست
در عدم بر استخوانها جبهه میدیدم خمی
ای بهار نیستی! از قدر خود غافل مباش
هر دو عالم خاک شد تا بست نقش آدمی
سنگ اگر گردی، شرر خواهد کشیدن محملت
نیست این آسودگیها جز کمینگاه رمی
از گزند امتداد روز و شب غافل مباش
بر سراپای تو پیچیده است مار ارقمی
مایل قطع وفا تا چند خواهی زیستن؟
تیغ کین را جز تُنُک رویی نمیباشد دمی
با کمال عجز، بیدل بینیازی جوهریم
در شکست ما کلاه آرایی ای دارد خمی



