
بیدل دهلوی- غزل شماره 2506
روانی نیست محو جلوه را بیآب گردیدن
سزد کز اشک آموزد نگاه ما خرامیدن
به داد حسرت دل کس نمیپردازد، ای بلبل!
چو گل میباید اینجا از شکست رنگ نالیدن
فسردن چند؟ از خود بگذر و سامان توفان کن
قیامتْ نغمهای، حیفست سر در تار دزدیدن
که میداند کجا رفتند گلچینان دیدارت؟
هم از خورشید میباید سراغ سایه پرسیدن
برو زاهد، که هرکس مقصدی دارد درین وادی
تو و صد سبحه جولانی و من یک اشک لغزیدن
درین غفلت سرا عرفان ما هم تازگی دارد
سراپا مغز دانش گشتن و چیزی نفهمیدن
نظر بربند و میکن سیر امن آباد همواری
بلند و پست، یکسان مینماید چشم پوشیدن
ز خواب عافیت چون موج گوهر نیستم غافل
بهم میآورد مژگان من بر خویش پیچیدن
چو فطرت ناقص افتد، حرف بطلان است کوششها
شرر، هم در هوا دارد زمین دانه پاشیدن
اگر فرصت نقاب از چهرهٔ تحقیق بردارد
شرار کاغذ ما و هزار آیینه خندیدن
گشاد بال طاووسیم، از عبرت چه میپرسی؟
شکست بیضهٔ ما داشت چندین چشم مالیدن
صفای دل بهار جلوهٔ معشوق شد بیدل
طلسم ناز کرد آیینه را بیرنگ گردیدن



