
بیدل دهلوی- غزل شماره 2337
منم آن نشئهٔ فطرت که خمستان قدیم
دارد از جوهر من سیر دماغ تعظیم
ندمیدم ز بهاری که چمن ساز نفس
صبح ایجاد مرا خنده نماید تعلیم
بیش از آن است در آیینهٔ من مایهٔ نور
که به هر ذرّه دو خورشید نمایم تقسیم
در بهاری که منش غنچهٔ تمکین بندم
وضع شبنم نکشد تهمت اجزای نسیم
شوقم آن دم که پر افشاند به صحرای عقول
گشت یک عالم ارواح در اندیشه جسیم
قصر سودای جهان پایهٔ قدری میخواست
چترزد دود دماغ من و شد عرش عظیم
فطرتم ریخت برون، شور وجوب و امکان
این دو تمثال در آیینهٔ من بود مقیم
به گشاد مژهام انجمن آرای حدوث
به شکست نفسم آینه پرداز قدیم
شعله بودم من و میسوخت نفس شمع مسیح
من قدح میزدم و مست طلب بود کلیم
پیش از ایجاد، به امّید ظهور احمد
داشت نور احدم در کنف حلقهٔ میم
رفت آن نشئه ز یادم به فسون من و تو
برد آن هوش ز مغزم الم خلد و جحیم
خاکبوسیست کنون سر خط پیشانیِ ناز
عشق کرد آخرم این نسخهٔ عبرت تسلیم
حلقهام کرد سجودِ درِ یکتاییِ خویش
حیرت آورد بهم دایرهٔ علم و علیم
نفس ماهی دریایِ وفا قلّاب است
جیم گُل میکند از نون چو نمایند دو نیم
بحرِ فطرت به گهرسازیِ من میگوید
گرچه صیقل زدهام آینهٔ اشک یتیم
خلقی اینجاست به عبرتکدهٔ کعبه و دیر
پیش پا خوردهٔ هر سنگ ز جولان سقیم
زین خطوطی که نفس کوشش باطل دارد
جام جم تا به کجا کهنه نسازد تقویم؟
زین شکستی که به مو میرسد از چینی دل
سرِ فغفور چسان شرم نپوشد به گلیم؟
طاق نسیانی از این انجمن احداث کنیم
تا دم شیشهٔ دل مانَد از آفات، سلیم
بیدل افسانۀ غیرم سبق آهی هست
میکند اینقدرم سیر گریبان تعلیم



