
بیدل دهلوی- غزل شماره 1699
غبارِ فرصت از این خاکدانِ وهم مگیر
که پیر گشت سحر تا دهن گشود به شیر
امل به صبح قیامت رساند گرد نفس
گذشت فرصت تقدیمت آن سوی تأخیر
همین کشاکش اوهام تا ابد باقیست
فنا بجاست تو خواهی بزی و خواه بمیر
در این چمن نفسی میکشیم و میگذریم
گمان مبر به کمانخانه آرمیدن تیر
نفس درازی اظهار، جرأتْ آهنگ است
به سرمه تا نرسد ناله، عذر ما بپذیر
هنوز دامن صحرا ز گردباد پُر است
غبار عالم دیوانه نیست بیزنجیر
در این ستمکده سود و زیان من این است
که از شکستن دل ناله میکنم تعمیر
سیاهبختیام آرایشی نمیخواهد
ز خاک، پیرهنِ سایه را بس است عبیر
صفای دل به نفس عمرهاست میبازم
چو صبحِ آینه در زنگ میکنم شبگیر
به ناتوانی من یأس میخورد سوگند
که نالهای نکشیدم چو خامهٔ تصویر
ز سازِ عجز به هرجا نفس زدم بیدل
به قدر جوهر آیینه شد بلند صفیر



