
بیدل دهلوی- غزل شماره 2045
به کمینِ دعویِ هستیام که چو شمعش از نظر افکنم
هوسِ سری تهِ پا کشم، رگِ گردنی به سر افکنم
ز غبارِ عالمِ مختصر، چه هوایِ سیم و چه فکر زر؟
اثری نچیدهام آنقدر که بروبم و به در افکنم
به سوادِ دوریِ حرص و کد، چه امیدِ محملِ من کشد؟
فلک اطلسش مگر آورد که جُلی به پشتِ خر افکنم
اگرم دهد طلبِ وفا، به بنایِ داغِ غمت رضا
دو جهان به آتشِ دل گدازم و طرح یک جگر افکنم
نتَوان شدن به وفا قرین، مگر از سجودِ ادبْ کمین
چو سرشک پا کشدم جبین، که به آن مکان گذر افکنم
المی که بر جگرآورم، به کجا ز سینه برآورم؟
که به کوه اگر گذر آورم به صدایش از کمر افکنم
چقدر به عرصهٔ آب و گل، کُنَدم مصافِ هوس خجل؟
مژهای ز گردُ شکست دل، به هم آرم و سپر افکنم
به رهی که محملِ نیک و بد، هوسِ سجودِ تو میکند
سرِ خویشم از مژه پا خورَد، چو به پیش پا نظر افکنم
چو سحاب میپرم از تری، به هوایِ منصبِ محوری
مگر انفعالِ سبکسری، عرقی کند که پر افکنم
به چنین بضاعتِ شعله زن، منِ بیدل و غمِ سوختن
که چو شمع در برِ انجمن، شرر است اگر گهر افکنم



