
بیدل دهلوی- غزل شماره 1816
شوق آزادی سر از سامانِ استغنا مکش
گر کشی بارِ تعلّق جز به پشت پا مکش
ای شرر! زین مجمرت آخر پری باید فشاند
گر همه در سنگ باشی آنقدرها وامکش
بر نمیآید خرد با سازِ حشرْآهنگِ دل
مغزِ مستی گر نداری پنبه از مینا مکش
شمع را رعنایی او داغِ خجلت میکند
سرنگونی میکشی گردن به این بالا مکش
صرفهٔ هستی ندارد سایه را ترک ادب
هر طرف خواهی برو لیک از گلیمت پا مکش
معنی نازک ندارد تاب تحریک نفس
از ادب مگسل، طناب خیمهٔ لیلا مکش
خشکی خمیازه بر یاران پسندیدن تریست
عالمِ آب است اگر ساغر کشی تنها مکش
کلفت رفع علایق از هر آفت بدتر است
خار اگر داری بیا رنج کشیدنها مکش
گفتگو هنگامهٔ برهمزن روشن دلی است
این بساط آیینهها دارد نفس اینجا مکش
آب میگردد دل از درد وطن آوارگان
ای ترحّم! صید دام ماهی از دریا مکش
انفعال فطرتم ای کلکِ نقّاشِ کرم!
رنگ میبازد حیا ما را به روی ما مکش
نسبتت بیدل به آزادی ز مجنون نیست کم
رشتهای داری تو هم از دامن صحرا مکش



