
بیدل دهلوی- غزل شماره 417
اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست
شعله در هر پر فشاندن اندکی از خود جداست
شخص پیری نفی هستی میکند هشیار باش
صورت قد دوتا آیینهٔ ترکیب لاست
زین چمن بر دستگاه رنگ نتوان دوخت چشم
غنچه تا ناخن به خون دل نشوید بی حناست
هیچ کس چون ما اسیر بی تمیزی ها مباد
مشت خاکی در گره داریم کاین آب بقاست
خاک گشتیم و غبار ما هوایی در نیافت
آنکه بر خمیازه حسرت میکشد آغوش ماست
حاصل کونین پامال ندامت کردنی ست
دانهٔ کشت امل را سودن دست آسیاست
رشحهٔ ابر نیازم غافل از عجزم مباش
سجدهٔ من ریشه دارد هر کجا مشتی گیاست
شوق در کار است وضع این و آن منظور نیست
با نگه هر برگ این گلشن به رنگی آشناست
بند بندم فکر آن موی میان درهم شکست
ناتوانی هر کجا زور آورد زورآزماست
داغ میبالد که دل خلوتگه جمعیت است
ناله مینالد که اینجا جای آسایش کجاست
رهروان تمهید پروازی که میآید اجل
دودها از خود برون تازی که آتش در قفاست
بیدل از نیرنگ اسباب من و ما غافلی
اینکه صبح زندگی فهمیدهای روز جزاست



