
بیدل دهلوی- غزل شماره 1794
چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش
بس است از موج خونِ بیگناهان جوهر تیغش
به آیینی که شاخ گل هجوم غنچه میآرد
چرا خونم حمایل نیست یارب در بر تیغش
محبّت گر دلیلت شد چه امکانست نومیدی؟
کف خون هم بجایی میرساند رهبر تیغش
به صد تسلیم میباید رضا جوی قدر بودن
چو ابرو بر سر چشمست حکم لنگر تیغش
به بالِ طایرِ رنگ از رگِ گل رشته میباشد
رهایی نیست خونم را ز دام جوهر تیغش
اگر خورشید در صد سال یک لعل آورد بیرون
بدخشانها به یک دم بشکفاند جوهر تیغش
خطی از عافیت در دفترِ بسمل نمیگنجد
مزن بر صفحهٔ دلهای ما جز مسطر تیغش
به حسرت عالمی بیتاب رقص بسمل است امّا
که دارد آنقدر خونی که گردد زیور تیغش
دماغِ دست از آب خضر شستن برنمیدارم
بلند است از سرم صد نیزه موج گوهر تیغش
درین میدان مشو منکر تلاشِ ناتوانان را
مه نو هم سری میآرد آخر بر سر تیغش
چه مقدار آبرو سامان کند خون من بیدل
به دریا تر نمیگردد زبان اژدر تیغش



