
بیدل دهلوی- غزل شماره 1688
دل از فسون تعلّق نگاه در زنجیر
چو موج چند توان رفت راه در زنجیر
امل به طبعِ نفس صبحِ محشری دارد
هنوز ریشه نهفتهست آه در زنجیر
چه ممکن است ز سودای طرّهات رستن؟
نشستهایم به روز سیاه در زنجیر
به ساز زندگی آزادگی نیاید راست
کسی چه عرض دهد دستگاه در زنجیر
به هر صفت که تأمّل کنی گرفتاریست
تو خواه محو خرد باش و خواه در زنجیر
به جرم زندگی است این که میبرند به سر
گدازِ دلق و شه از حب جاه در زنجیر
چو بخت، یار نباشد، به جهد نتوان کرد
ز حلقههای مرصّع، کلاه در زنجیر
نشاندهام به سرِ انتظارِ جنون
هزار چشم تهی از نگاه در زنجیر
هجوم نالهام، از راحتم مگو بیدل
کشیدهام نفسی گاهگاه در زنجیر



