
بیدل دهلوی- غزل شماره 1704
ناتمامِ همّتی تا عجز سامان نیست سر
حیف این پرگار قدرت پا به دامان نیست سر
بیجگر در عرصهٔ غیرت علم نتوان شدن
جز به دوشِ شمع از این محفل نمایان نیست سر
تحفهٔ تسلیم در هر جا قبول ناز اوست
گر نهای دیوانه در کوه و بیابان نیست سر
در خم هر سجده اوج آبرویی خفته است
همچو اشکم آه بر هر نوک مژگان نیست سر
بر خیالی بستهام دستارِ نیرنگِ حباب
ورنه بر دوشی که دارم غیر بهتان نیست سر
بسکه فکر نیستی میبالد از اجزای من
بر هوا چون گردبادم بیگریبان نیست سر
چون گهر چندی ز موج آزاد باید زیستن
تا به قید گردن افتاده است غلتان نیست سر
اهل همّت دامن از گردِ ندامت شستهاند
همچو پشت دست بابِ زخم دندان نیست سر
در نمد نتوان نهفت آیینهٔ اقبالِ مرد
زیر مو هرچند پنهان است پنهان نیست سر
وضع راحت در عدم هم مغتنم باید شمرد
ای چراغ کشته دایم در گریبان نیست سر
دانه را گردنکشی با داس میسازد طرف
طعمهٔ تیغ است تا با خاک یکسان نیست سر
یکدم از آبِ دمِ تیغی مدارایش کنید
آخر ای کمهمّتان! زین بیش مهمان نیست سر
همچو شمعم بر امید نارسا باید گریست
شور تیغی در سر افتادهست و چندان نیست سر
بیدل امشب در نثارآبادِ ذوق نام او
سبحه سودای خوشی کردهست، ارزان نیست سر



