ورود / عضویت



حرفِ پیری داشتم لغزیدنم دیوانه‌ کرد - ادبستان شعر پارسی % %

حرفِ پیری داشتم لغزیدنم دیوانه‌ کرد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1189

حرفِ پیری داشتم لغزیدنم دیوانه‌ کرد

قلقل این شیشه رفتار مرا مستانه‌ کرد

با رطوبتهای پیری برنیامد پیکرم

از نمِ این برشکال آخِر کمانم خانه‌ کرد

دل شکستی دارد امّا قابل اظهار نیست

از تکلّف موی چینی را نباید شانه ‌کرد

پیش از ایجاد امتحان سخت‌جانیهای عشق

تیغِ ابروی بتان را سر بسر دندانه‌ کرد

خانمانسوز است فرزندی ‌که بیباک اوفتد

اعتمادِ مِهر نتْوان بر چراغ خانه کرد

حسن در هر عضوش آغوشِ صلای ‌عاشق است

شمعْ سر تا ناخنِ پا دعوتِ پروانه‌ کرد

عالمی از لاف دانش ربط جمعیّت‌ گسیخت

خوشه را یکسر غرورِ پختگی ها دانه ‌کرد

هیچکس یارب جنونْ مغرورِ خودبینی مباد

آشناییهای خویشم از حیا بیگانه کرد

صد جنون مستی است در خاک خراباتِ غرض

حلقه بر درها زدن ما را خطِ پیمانه‌ کرد

تا گشودم چشم یادِ بستن مژگان نماند

عبرت این انجمن خواب مرا افسانه‌ کرد

عمرها بیدل زچشمِ خلق پنهان زیستم

عشق خواهد خاک ما را گنج این ویرانه‌ کرد

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤