
بیدل دهلوی- غزل شماره 2655
هزار نغمه به ساز شکست ماست گره
به موی کاسهٔ چینیِ دل صداست گره
ز موج باز نشد عقدهٔ دلِ گرداب
به کار ما همه دم ناخنْ آزماست گره
به کوشش از سر مقصد گذشتن آسان نیست
چو جاده رشتهٔ ما را در انتهاست گره
ز خبث، گریهام ای غافلان! نفس دزدید
به برشگال دم اسب را رواست گره
قناعتم نکشد خجلت زبانِ طلب
ز فرق تا قدمم یک گهر حیاست گره
به وادیی که پر افشانده است کلفت من
ز گرد بادیه پیشانیِ هواست گره
چو تار سبحه در این دامگاه حیرانی
فلک به کار من افکند هر کجاست گره
ز خویش مگذر و کوتاه کن ره اوهام
به تار جادهٔ این دشت نقش پاست گره
که غنچه گشت، که آغوش گل نکرد ایجاد؟
به صبر کوش که اینجا گره گشاست گره
تعلّق من و ما سهل نشمری بیدل
تأمّلی که به تار نفس چهاست گره



