
بیدل دهلوی- غزل شماره 109
تا به کی در پرده دارم آه بی تأثیر را
از وداع آرزو پر میدهم این تیر را
کلبهٔ مجنون چو صحرا از عمارت فارغ است
بام و در حاجت نباشد خانهٔ زنجیر را
رنگ زرد ما عیار قدرت عشق است و بس
این طلا بی پرده دارد جوهر اکسیر را
ما تحیر پیشگان را اضطراب دیگر است
پر زدن در رنگ خون شد بسمل تصویر را
آسمان با آن کجی شمع بساطش راستی است
حلقهٔ چشم کمان نظاره داند تیر را
کوشش بی دست و پایان از اثر نومید نیست
انتظار دام آخر میکشد نخجیر را
جسم کلفت خیز در زندان تعمیرت گداخت
از شکستن قفل کن این خانهٔ دلگیر را
عرض هستی در خمار انفعال افتادن است
گردش رنگ است ساغر مجلس تصویر را
بسمل ما بسکه از ذوق شهادت میتپد
تیغ قاتل میشمارد فرصت تکبیر را
وحشت مجنون ما را چاره نتوان یافتن
حلقه کرد اندیشهٔ ضبط صدا زنجیر را
نیست در بیداری موهوم ما بیحاصلان
آنقدر خوابی که کس زحمت دهد تعبیر را
پوشش حال است بیدل ساز حفظ آبرو
بی نیامی میکند بی جوهر این شمشیر را



