شبی دعوتی بود در کوی من

سعدی-بوستان-باب هفتم در عالم تربیت

شماره 24

 

شبی دعوتی بود در کوی من

ز هر جنس مردم در او انجمن

چو آواز مطرب درآمد ز کوی

به گردون شد از عاشقان های و هوی

پریچهره ای بود محبوب من

بدو گفتم ای لعبتِ خوبِ من

چرا با رفیقان نیایی به جمع

که روشن کنی بزم ما را چو شمع

شنیدم سهی قامت سیمتن

که می‌رفت و می‌گفت با خویشتن

محاسن چو مردان ندارم به دست

نه مردی بود پیش مردان نشست

سیه نامه تر زان مخنّث مخواه

که پیش از خطش روی گردد سیاه

از آن بی حمیّت بباید گریخت

که نامردیش آب مردان بریخت

پسر کو میان قلندر نشست

پدر گو ز خیرش فروشوی دست

دریغش مخور بر هلاک و تلف

که پیش از پدر ، مرده بِه ناخلف