اقبال لاهوری
پیام مشرق
شماره 259
شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من
برنخیزد یک شرار از حکمت نازای من
چون تمام افتد سراپا ناز می گردد نیاز
قیس را لیلی همی نامند در صحرای من
بهر دهلیز تو از هندوستان آورده ام
سجده ی شوقی که خون گردید در سیمای من
تیغ لا در پنجه ی این کافر دیرینه ده
باز بنگر در جهان هنگامه ی الای من
گردشی باید که گردون از ضمیر روزگار
دوش من باز آرد اندر کسوت فردای من
از سپهر بارگاهت یک جهان وافر نصیب
جلوه ای داری دریغ از وادی سینای من
با خدا در پرده گویم با تو گویم آشکار
یا رسول الله او پنهان و تو پیدای من