شعر نخست: ترانه ی قدیمی با صدای تازه هر عشق تازه ای قاتل است بی آنکه دستش بلرزد ! همه ی عشق های پیشین را میکُشد . آه با چه لبخند معصومی خنجر فرود می رود بر پشت اولین و آخرین و یگانه ترین عشق . همه جا شریک جرم دارد در اتوبوسی که دیر میرسد،در رگباری ناگهانی و هزار گوشه و کنار دیگر ! . انگیزه ی جنایتش آزادی است این قرار ملاقات به فرار از خود میماند آن سفر رد پا را نشان می دهد جایی که مرگ با لباس مبدل حاضر است و آن گاه که عشقی کهنه می شود خنجری به کمین او می نشیند در کنج عشقی تازه . زمان می گذرد و تو در می یابی که عشق از توابع زمان است .باید مدام پوست بیندازد و نو شودو نو تر “ترجمه:فریده حسن زاده” شعردوم: مرگ مرا در کام خود فرو خواهد برد عشق در آخرین نگاه با موجی از درد و رهایی شبیخون خواهد زد بر حواسم . انس خواهم گرفت به آن به اندازه ی زندگی همه ی دار و ندارم خواهد شد برای همیشه از آن من … ادامه