آن شب که برم نگار دمساز آید
مخفی بدخشی – رباعی شماره 31 آن شب که برم نگار دمساز آید پندار که عمر رفته ام باز آید عمری که برفته بود گفتم شاید گر با شه ما چو بخت ما باز آید
مخفی بدخشی – رباعی شماره 31 آن شب که برم نگار دمساز آید پندار که عمر رفته ام باز آید عمری که برفته بود گفتم شاید گر با شه ما چو بخت ما باز آید
مخفی بدخشی – رباعی شماره 30 سردار ملک سرور عالم احمد سالار رسل گوهر آدم احمد آمد ملک و آدم عالم محکوم حاکم همه را رسول اکرم احمد
مخفی بدخشی – رباعی شماره 29 الحمد که شاه از اروپا آمد آمد گویا به وطن دو عید یک جا آمد تبریک به اهل ملت افغان باد هم فصل بهار و هم شهنشاه آمد
مخفی بدخشی – رباعی شماره 28 ایام بهار و فصل گل چیدن شد خلقی به تماشای گل و گلشن شد شاهم به سلامت ز سفر باز آمد چشم وطن عزیز ما روشن شد
مخفی بدخشی – رباعی شماره 27 این صفه نه درخور خراسان باشد زیبا به لب آب بدخشان باشد نه تخت کیومرث و نه قصر نعمان گویا صفه ای روی خیابان باشد
مخفی بدخشی – رباعی شماره 26 شوخی که مرا مدام غمگین دارد گه فکر و خیال آن و گه این دارد روزم ز غمش شب است شب هم مخفی یک سر دارد هزار بالین دارد
مخفی بدخشی – رباعی شماره 25 شاها که بقای دولتت افزون باد بدخواه تو را دیده ز سر بیرون باد بخت تو سوار گاری اقبالست حکم تو روان موتور گردون باد
مخفی بدخشی – رباعی شماره 24 ای قبله ی جان و دل خم ابرویت زنجیر خرد به حلقه ی گیسویت با عمر هزار ساله خواندن نتوان یک آیه ز مصحف رخ نیکویت
مخفی بدخشی – رباعی شماره 23 گر مهر كند برابری با رویت عیبش نبود ز دور بیند رویت با بدر نگر به چرخ كز رشک شود بر ماه هلال از غم ابرویت
مخفی بدخشی – رباعی شماره 22 ای دوست اگر درد کند دندانت جان و دل دوستان شود قربانت هرگز نکند خدات محتاج طبیب خود شافی مطلق بدهد درمانت
مخفی بدخشی – رباعی شماره 21 شاها می آرزو بُوَد در جامت اقبال مطیع و بخت باشد رامت ملت به وجود دولتت می نازد اوصاف تو ظاهر است همچون نامت
مخفی بدخشی – رباعی شماره 20 با هم نفسان اگر نشستیم گذشت عهدی که به مهوشان ببستیم گذشت دیدیم كه شاد و غم همه درگذر است بستیم گذشت گر نبستیم گذشت