آن شاه سهی قدان و آن زیب چمن
مخفی بدخشی – رباعی شماره 43 آن شاه سهی قدان و آن زیب چمن ببرید ز دوستان و پوشید کفن گفتم به من خسته که آرد بویش؟ باد سحر از میانه برخاست که من !
مخفی بدخشی – رباعی شماره 43 آن شاه سهی قدان و آن زیب چمن ببرید ز دوستان و پوشید کفن گفتم به من خسته که آرد بویش؟ باد سحر از میانه برخاست که من !
مخفی بدخشی – رباعی شماره 42 یا رب به دل فگارمن رحمت كن بر دیده ی اشكبار من رحمت كن بر دوش خمیده از گناهم بخشا بر قامت زیر بارم رحمت كن
مخفی بدخشی – رباعی شماره 41 یا رب به دل پر المم رحمت كن بر خاطر خسته از غمم رحمت كن بر خوی بد و حال تباهم بخشا از لطف ببخش وز كرمم رحمت كن
مخفی بدخشی – رباعی شماره 40 از نگهت زلفین تو ای سیمین تن خون مشک شده به ناف آهوی ختن گفتم که رساند بوی زلفش به ختا؟ باد سحر از میانه برخاست که من !
مخفی بدخشی – رباعی شماره 39 ای سرو قد و لاله رخ و سیمین تن شیرین سخن و شکر لب و سیب ذقن گلچهره و غنچه دهن و نرگس چشم سنگین دل و بیدادگر وعهد شكن
مخفی بدخشی – رباعی شماره 38 ای زیب چمن بی تو چمن را چه کنم ای قوت روح بی تو تن را چه کنم خود گو که به محفل عزیزان بی تو نقل و می و مستی و سخن را چه کنم
مخفی بدخشی – رباعی شماره 37 (1) تا ذات تو بر وجود آمد ز عدم بر عرصه ی کائنات بنهاد قدم از بهر تو کرد آفرینیش پیدا (( آن خالق عرش و کرسی و لوح و قلم )) واژگان دشوار : 1-مخفی، این شعر را به درخواست مولوی عبدالحی درایمی سروده است، مصراع چهارم … ادامه
مخفی بدخشی – رباعی شماره 36 ای ماه به ابروی هلال تو قسم وی سرو به قامت نهال تو قسم جز یاد توام خیال دیگر نبود ای غارت هوش با خیال تو قسم
مخفی بدخشی – رباعی شماره 35 فریاد که از جهان پر ارمان رفتم یک گل نگرفته زین گلستان رفتم نگشاده لبی به خنده از جور فلک با داغ دل و دیده ی گریان رفتم
مخفی بدخشی – رباعی شماره 34 گر پیروی دین احمدستی به دقیق میدان سر یاران پیمبر صدیق گر صدق به صدیق نداری به یقین هستی تو روافض و لعین و زندیق
مخفی بدخشی – رباعی شماره 33 شد ختم خلافت به وجود حیدر چون ختم رسالت به جناب سرور ای خارج گمراه مده دین بر باد با سوی سگانش به کدورت منگر
مخفی بدخشی – رباعی شماره 32 گر چرخ به ما مونس و دمساز آید عمری که گذشت از كجا باز آید گویند به جوی رفته باز آید آب این آب به جوی رفته کی باز آید ؟