رفت آن که به صبر خود گمان داشتمی
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 28 رفت آن که به صبر خود گمان داشتمی اندوه تو را میان جان داشتمی دردا که کنون ز پرده بیرون افتاد آن راز که سالها نهان داشتمی
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 28 رفت آن که به صبر خود گمان داشتمی اندوه تو را میان جان داشتمی دردا که کنون ز پرده بیرون افتاد آن راز که سالها نهان داشتمی
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 27 در محفل غیر باده چون نوش کنی درباره ی من حرف کسان گوش کنی چون عهد وفای خویش ترسم که مرا یک باره ز خاطرت فراموش کنی
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 26 تا عشق مرا فاش نمی دانستی با من ره پرخاش نمی دانستی در عاشقی خویش مرا شهره ی شهر دانستی و ای کاش نمی دانستی
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 25 ای آن که به غیر از تو مرا یاری نه جز یاد توام مونس و غمخواری نه شبهای دراز هجر دور از رخ تو چون شمع به جز گریه مرا کاری نه
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 24 گفتی که تنی که عشق فرسودت کو آن جان که به تن دمی نیاسودت کو من هم به تو گویم سخنی رنجه مشو حسنی که دو روز پیش ازین بودت کو
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 23 نه ذوق من از وصل نگاری دارم نه شوق گل و سیر بهاری دارم کافیست مرا همین که در کنج غمی بنشسته خیال چون تو یاری دارم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 22 گویند به من که بیقراری نکنم شبهای فراق اشگباری نکنم تا هست مرا آتش عشقش بر سر یک لحظه چو شمع ترک زاری نکنم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 21 گر بی تو به بزم عیش ساغر زده ام صد غوطه به خون دیده ی تر زده ام مانند سبوی باده مانده است به جای دستی که به هجران تو بر سر زده ام
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 20 کی پیش کسی حکایتی از تو کنم یا شکوه ی بی نهایتی از تو کنم غیر و من و شکوه از تو شرمم بادا هم با تو مگر شکایتی از تو کنم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 19 عمریست که تیره روزگارم چه کنم افتاده ز چشم اعتبارم چه کنم گر وقت گریبان شده دستم چه عجب رفته است ز کف دامن یارم چه کنم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 18 دردا که بت ستیزه کاری دارم وز غمزه ی او جان فگاری دارم مردم گویند روزگارت چون است می پندارند روزگاری دارم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 17 خواهم که سرود عشق بنیاد کنم از عهد گرفتاری خود یاد کنم از بس که در آرزوی دام و قفسم آزادم و جستجوی صیاد کنم