ای آن که چو بگذری تو بر یاد دلم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 16 ای آن که چو بگذری تو بر یاد دلم جز گریه نگیرد ز غمت داد دلم تا از تو جدا فتادم ای وای به من یادت نرسد اگر به فریاد دلم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 16 ای آن که چو بگذری تو بر یاد دلم جز گریه نگیرد ز غمت داد دلم تا از تو جدا فتادم ای وای به من یادت نرسد اگر به فریاد دلم
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 15 رفتی تو و رفت زندگانی افسوس آمد پیری و شد جوانی افسوس بازآ که گذشت عمر و نزدیک رسید آن روز که گویی از فلانی افسوس
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 14 گفتی که کی ام؟ گوشه نشینی که مپرس خو کرده به هجر نازنینی که مپرس می نوش به شادی و تو خوش باش که من دارم دلی و دل حزینی که مپرس
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 13 تا از تو ز جور فلک افتادم دور یک دم دل خویش را ندیدم مسرور مشتاق توام چون به گلستان بلبل محتاج توام چون به صبوحی مخمور
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 12 رسم و ره آن یار ستمکار نگر ناکامی یار و کام اغیار نگر با ما در کینه میزند دلبر بین با یار ستیزه می کند یار نگر
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 11 دنبال من آن به که تکاپو نکنید وآنجا که منم نگه به آن سو نکنید ای همنفسان به جان خود رحم کنید آن گل که ز خاک ما دمد بو نکنید
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 10 عمریست که از دلم جنون می جوشد از دیده ام اشگ لاله گون می جوشد در وادی عشق چشم گریان من است آن چشمه کزو همیشه خون می جوشد
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 9 ای آنکه همیشه جور کارت باشد آوردن عاشقان شعارت باشد این دیده که بی روی تو خون می گرید تا چند به راه انتظارت باشد
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 8 هر کس به من سوخته خرمن سازد شرط است که با ناله و شیون سازد بر شاخ گلی که سر زند از خاکم ای کاش که بلبلی نشیمن سازد
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 7 در بزم تو هر کس که می ناب خورد دور از تو به جای باده خوناب خورد یارب نرسد ز سنگش آسیب شکست جامی که ازو تشنه لبی آب خورد
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 6 هرجا که سگیست آستانی دارد هر جا مرغیست آشیانی دارد جز درگه تو، طبیب خو کرده به غم کافر بادا اگر گمانی دارد
طبیب اصفهانی – رباعی شماره 5 هرگز دل من به عیش فیروز مباد بی ناله ی زار و آه جانسوز مباد گر روز خوش اینست که یاران دارند یارب شب محنت مرا روز مباد