گهگاه به نفس خویش درپیچم من
شمس مغربی – رباعی شماره 21 گهگاه به نفس خویش درپیچم من بینم که چو رشته جمله در پیچم من گه دعوی آن کنم که من هیچ نیم با آنکه چو باز بنگرم هیچم من
شمس مغربی – رباعی شماره 21 گهگاه به نفس خویش درپیچم من بینم که چو رشته جمله در پیچم من گه دعوی آن کنم که من هیچ نیم با آنکه چو باز بنگرم هیچم من
شمس مغربی – رباعی شماره 20 بر چهره ی یار ما نقاب است جهان بر بحر وجود او حباب است جهان در دیده ی تشنگان آب هستی در بادیه ی طلب سراب است جهان
شمس مغربی – رباعی شماره 19 ای گشته عیان روی تو از جام جهان پیدا شده از نام خوشت نام جهان پیدای جهان تویی و پنهان جهان آغاز جهان تویی و انجام جهان
شمس مغربی – رباعی شماره 18 آن کس که بدو میشنوم میگویم وانکس که بدو هر طرفی می پویم هم اوست نه من که هر زمان می گوید پیدا و نهان که او من و من اویم
شمس مغربی – رباعی شماره 17 گنجی که طلسم اوست عالم ماییم ذاتی که صفات اوست آدم ماییم ای آنکه تویی طالب اسم اعظم از ما مگذر که اسم اعظم ماییم
شمس مغربی – رباعی شماره 16 هادی طریق اهل تحقیق منم عارف به فنون جمع و تفریق منم چون عدل و حیا و علم و صدق است مرا عثمان و عمر علی و صدیق منم
شمس مغربی – رباعی شماره 15 تا چند برو ز ذکر افسرده کنم تا کی صفتت با دل پژمرده کنم ناکرده نماز را قضا کردم لیک گر عمر بود قضای این کرده کنم
شمس مغربی – رباعی شماره 14 خیزم طرب و نشاط و عیش آغازم خود را به خرابات مغان اندازم زآنجا به قمارخانه راهی سازم تا هر چه مرا هست به کل دربازم
شمس مغربی – رباعی شماره 13 در روی پری رخان چو در می نگرم جز روی تو می نیابد اندر نظرم هر لحظه و هر پری رخی حسن رخت بر دیده کند جلوه به وجهی دگرم
شمس مغربی – رباعی شماره 12 من شانه ی زلف عنبرین موی وی ام مشاطه ی حسن روی دلجوی وی ام هم مردمک دیده ی جادوی وی ام هم جلوه گه و آینه ی روی وی ام
شمس مغربی – رباعی شماره 11 تا من ز عدم سوی وجود آمده ام از بهر تشهد به شهود آمده ام تا من ز قیام در قعود آمده ام در پیش رخ تو در سجود آمده ام
شمس مغربی – رباعی شماره 10 من مست و خراب و می پرست آمده ام مدهوش ز باده ی الست آمده ام تا ظن نبری که باز گردم هشیار هم هست روم از آنکه مست آمده ام