قطعات و قصاید کوتاه سنایی

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 195 خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل خواه با او مردمی کن خواه با او کژدمی هر که از بی چشم دارد مردمی و شرم چشم همچنان باشد که دارد چشم ز ارزن گندمی مردمی کردن کی آید از خری کز روی طبع چشم … ادامه

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 194 ای کاشکی ز مادر گیتی نزادمی یا پس چو زاده بودم جان را بدادمی چون زادم و ندادم جان آن گزیدمی کاندر دهان خلق به نیکی فتادمی نیکو چو نیست یافتمی باری از جهان آخر کسی که رازی با او گشادمی امروز بس زدی پس و … ادامه

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 193 خواندم حکایتی ز کتابی که جمع کرد اندر حکایت خلفا یزید باهلی گفتا که داد مامون یک شب دو بدره زر بر نغمت سحاق براهیم موصلی کس کرد و باز خواست دگر روز بدره ها گفتا فساد باشد و نوعی ز جاهلی “هو ینصرف” لقبش نهادند … ادامه

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 192 در هجای شهابی مرا شهابی گر هجو کرد صد خروار نیافت خواهد پاسخ ز لفظ من تنگی دراز کاری دارم که هر سگی را من بهر خروشی خواهم همی زدن سنگی    

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 191 خسرو از مازندران آید همی یا مسیح از آسمان آید همی یا ز بهر مصلحت روح الامین سوی دنیا زان جهان آید همی یا سکندر با بزرگان عراق سوی شرق از قیروان آید همی “ریگ آموی و درازی راه او زیر پامان پرنیان آید همی” “آب … ادامه

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 190 زشتم خواندی و راست گفتی من نیز بگویم ار نجوشی من زشت بهم تو خوب ایرا من شاعرم و تو … فروشی (1)   واژگان دشوار: 1– واژه ای از این مصراع، دور از اخلاق بود. به ناچار آن را ننوشتیم.  

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 189 روی من شد چو زر و دیده چو سیم از پی بخششت ای خواجه علی رسم آن سیم بر دیده ی من چون خداییست بر معتزلی

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 188 به شعر اندرت مردم خواندم ای خر که تا کارم ز تو گیرد فروغی خطی نارایجم دادی و شاید دروغی را چه آید جز دورغی      

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 187 در هجای علی سه بوسش ای سه بوسش به آدمی ناژی زن تو راستست و تو کاژی از بغیضان جام و باخرزی وز عوانان ملین و باژی از خسیسی که هستی ای ملعون بر … زن چو ماکیان کاژی(1) از ستاره همه ربایی گوشت ای زنت … ادامه

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 186 و نیز سخن را به خواب اندرون دوش گفتم که گر شدی معزی تو دایم همی زی فلک سرد بادی برآورد و گفتا دریغا معزی دریغا معزی

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 185 در رثای امیر معزی شد باز گهر طبع گهرزای معزی شد یار فلک عقل فلکسای معزی گر زهره به چرخ دویم آید عجبی نیست در ماتم طبع طرب افزای معزی کز حسرت درهای یتیمش چو یتیمان بنشست عطارد به معزای معزی

سنایی غزنوی – قطعات و قصاید کوتاه شماره 184 هم در هجای معجزی شاعر معجز معجزی پدید آمد چون فرورید قوم او پسری بی‌نهادی پلید و پر هوسی بی زمانی دراز و بی خبری هم ازو بود و از کفایت او که بهر کار دارد او هنری