گفتم که مگر دل ز تو برداشته ایم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 288 گفتم که مگر دل ز تو برداشته ایم معلوم شد ای صنم که پنداشته ایم امروز که بی روی تو بگذاشته ایم دل را به بهانه ها فرو داشته ایم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 288 گفتم که مگر دل ز تو برداشته ایم معلوم شد ای صنم که پنداشته ایم امروز که بی روی تو بگذاشته ایم دل را به بهانه ها فرو داشته ایم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 287 چوبی بودم بود به گل در پایم در خدمت مختار فلک شد جایم در خدمت او چنان قوی شد رایم کامروز ستون آسمان را شایم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 286 مجرم رخ تو که ما بدو آساییم ما با رخ و با خرام تو برناییم ما جرم تو را چو روی تو آراییم خود جرم تو کرده ای که مجرم ماییم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 285 در وصل شب و روز شمردیم بهم در هجر بسی راه سپردیم بهم تقدیر به یکساعت برداد به باد رنجی که به روزگار بردیم بهم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 284 فتحی که به آمدنت منصور شوم عمری که ز رفتن تو رنجور شوم ماهی که ز دیدن تو پر نور شوم جانی که نخواهم که ز تو دور شوم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 283 با ابر همیشه در عتابش بینم جوینده ی نور آفتابش بینم گر مردمک دیده ی من نیست چرا چون چشم گشایم اندر آبش بینم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 282 از آمدنم فزود رنج بدنم از بودن خود همیشه اندر محنم وز بیم شدن با غم و درد حزنم نه آمدن و نه بدن و نه شدنم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 281 ای چون شکن زلف تو پشتم خم خم وی چون اثر خلق تو صبرم کم کم در مهر و وفایت آزمودم دم دم با این همه تو بهی و آخر هم هم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 280 دارد پشتم ز وعده ی خام تو خم بارد چشمم ز بردن نام تو نم تا کرد قضا حدیثم از کام تو کم هرگز نروم به گام در دام تو دم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 279 گیرم ز غمت جان و خرد پیر کنم خود را ز هوس ناوک تقدیر کنم بر هر دو جهان چهار تکبیر کنم شایسته ی تو نیم، چه تدبیر کنم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 278 بی وصل تو زندگانی ای مه چه کنم بی دیدارت عیش مرفه چه کنم گفتی که به وصل هم دلت شاد کنم گر این نکنی نعوذبالله چه کنم
سنایی غزنوی – رباعی شماره 277 یک بوسه بر آن لبان خندان نزنم تا بر پایت هزار چندان نزنم گر جان خواهی ز بهر یک بوسه ز من از عشق لب تو هیچ دندان نزنم