دگر ملت که کاری پیش گیرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 32 دگر ملت که کاری پیش گیرد دگر ملت که نوش از نیش گیرد نگردد با یکی عالم رضامند دو عالم را به دوش خویش گیرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 32 دگر ملت که کاری پیش گیرد دگر ملت که نوش از نیش گیرد نگردد با یکی عالم رضامند دو عالم را به دوش خویش گیرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 31 مسلمان فاقه مست و ژنده پوش است ز کارش جبرئیل اندر خروش است بیا نقش دگر ملت بریزیم که این ملت جهان را بار دوش است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 30 عطا کن شور رومی، سوز خسرو عطا کن صدق و اخلاص سنایی چنان با بندگی درساختم من نگیرم گر مرا بخشی خدایی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 29 چنین دور آسمان کم دیده باشد که جبریل امین را دل خراشد چه خوش دیری بنا کردند آنجا پرستد مومن و کافر تراشد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 28 شب این انجمن آراستم من چو مه از گردش خود کاستم من حکایت از تغافل های تو رفت ولیکن از میان برخاستم من
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 27 نداند جبرئیل این های و هو را که نشناسد مقام جستجو را بپرس از بنده ی بیچاره ی خویش که داند نیش و نوش آرزو را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 26 دل ما از کنار ما رمیده به صورت مانده و معنی ندیده ز ما آن رانده ی درگاه خوشتر حق او را دیده و ما را شنیده
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 25 دل از دست کسی بردن نداند غم اندر سینه پروردن نداند دم خود را دمیدی اندر آن خاک که غیر از خوردن و مردن نداند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 24 متاع من دل درد آشنای است نصیب من فغان نارسای است به خاک مرقد من لاله خوش تر که هم خاموش و هم خونین نوای است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 23 اگر می آید آن دانای رازی بده او را نوای دل گدازی ضمیر امتان را می کند پاک کلیمی یا حکیمی نی نوازی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 22 سرود رفته باز آید که ناید نسیمی از حجاز آید که ناید سرآمد روزگار این فقیری دگر دانای راز آید که ناید
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 21 نگاه تو عتاب آلود تا چند بتان حاضر و موجود تا چند درین بتخانه اولاد براهیم نمک پرورده ی نمرود تا چند