می روشن ز تاک من فرو ریخت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 200 می روشن ز تاک من فرو ریخت خوشا مردی که در دامانم آویخت نصیب از آتشی دارم که اول سنایی از دل رومی برانگیخت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 200 می روشن ز تاک من فرو ریخت خوشا مردی که در دامانم آویخت نصیب از آتشی دارم که اول سنایی از دل رومی برانگیخت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 199 خودی تا گشت مهجور خدایی به فقر آموخت آداب گدایی ز چشم مست رومی وام کردم سروری از مقام کبریایی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 198 خیالش با مه و انجم نشیند نگاهش آن سوی پروین ببیند دل بی تاب خود را پیش او نه دم او رعشه از سیماب چیند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 197 ز رومی گیر اسرار فقیری که آن فقر است محسود امیری حذر زان فقر و درویشی که از وی رسیدی بر مقام سر به زیری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 196 به روی من در دل باز کردند ز خاک من جهانی ساز کردند ز فیض او گرفتم اعتباری که با من ماه و انجم ساز کردند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 195 سراپا درد و سوز آشنایی وصال او زبان دان جدایی جمال عشق گیرد از نی او نصیبی از جلال کبریایی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 194 نصیبی بردم از تاب و تب او شبم مانند روز از کوکب او غزالی در بیابان حرم بین که ریزد خنده ی شیر از لب او
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 193 بگیر از ساغرش آن لاله رنگی که تاثیرش دهد لعلی به سنگی غزالی را دل شیری ببخشد بشوید داغ از پشت پلنگی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 192 به کام خود دگر آن کهنه می ریز که با جامش نیرزد ملک پرویز ز اشعار جلال الدین رومی به دیوار حریم دل بیاویز
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 191 پسر را گفت پیری خرقه بازی تو را این نکته باید حرز جان کرد به نمرودان این دور آشنا باش ز فیض شان براهیمی توان کرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 190 مریدی خودشناسی پخته کاری به پیری گفت حرف نیش داری به مرگ ناتمامی جان سپردن گرفتن روزی از خاک مزاری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 189 ز دوزخ واعظ کافرگری گفت حدیثی خوشتر از وی کافری گفت نداند آن غلام احوال خود را که دوزخ را مقام دیگری گفت