آذر بیگدلی – مثنوی شماره 7 یکی روز در ساحت گلشنی گرفته سرچشمه ی روشنی من و یک دو تن همدم نیکبخت نشستیم در سایه ی یک درخت ز یکدست هاتف نواساز من ز یکسو صباحی هم آواز من به صحبت گشاده ز هر نکته سنج کتاب غزلهای رنگین چو گنج ز گوهر فروشان عهد … ادامه
آذر بیگدلی – مثنوی شماره 6 کنم شکر ایزد، که چون سامری نی ام رهزن مردم از ساحری قلم بر کفم رایت موسوی است سخن بر لبم آیت عیسوی است چه رایت؟ کزآن شاه را بندگی است چه آیت؟ کزآن مرده را زندگی است به رخصت که دستم قلم برگرفت ز وصف سخن لوح زیور … ادامه
آذر بیگدلی – مثنوی شماره 5 در کیفیت معراج رفتن آن جناب افضل التحیه و الثنا شبی نور پرور سپهر برین نه از ماه از نور ماه آفرین فروزانتر از روز روشن شبی که میتافت چون مهر هر کوکبی چو رخسار لیلی فروزنده لیل درخشان نجوم از سها تا سهیل به تکبیر برداشته چون سروش … ادامه
آذر بیگدلی – مثنوی شماره 4 در نعت و منقبت حضرت ختمی مرتبت صلی الله علیه و آله محمد که همتای او از نخست سهی سروی از خاک آدم نرست خدا را مطیع و جهان را مطاع زهی خواجه گر فقر بودش متاع پسند آمد “الفقر فخری” از او (1) که ملک سلیمان نکرد آرزو … ادامه
آذر بیگدلی – مثنوی شماره 3 خرد راه جوی و خرد رهنمای خرد دوربین و خرد دیرپای خرد آشکارا کن هر نهان خرد گر نبودی، نبودی جهان خرد مجلس افروز میر و وزیر خرد دانش آموز برنا و پیر خرد نور پاش و خرد پرده پوش نگهبان جان و دل و چشم گوش به لطف … ادامه
آذر بیگدلی – مثنوی شماره 2 خدایا چو هستی ما خواستی ز حرفی دو این مجلس آراستی برافروختی نه سپهر و در آن برافروختی شمع ها ز اختران از این چارگو هر که کردی عیان زمین ساختی نقش ها در میان ز گِل نقش آدم بپرداختی به شکلی که میخواستی ساختی ز جان و خرد، … ادامه
آذر بیگدلی – مثنوی شماره 1 بنام خداوند جان و جهان که برتر بود ز آشکار و نهان خداوند جان و خداوند جسم که بسته است از جسم بر جان طلسم بر آرنده ی نُه رواق بلند نگارنده ی نقش هر نقشبند گرفته از او پای آیندگان سپرده به او جای پایندگان به ره ماندگان، … ادامه
