ورود / عضویت



بایگانی‌های حرف ی - صفحه 6 از 79 - ادبستان شعر پارسی

صنما بر همه جهان چو تو خورشید انوری

صنما بر همه جهان چو تو خورشید انوری قمرا چه رسد تو را که به خورشید بنگری همه عالم چو جان شود همگی گلستان شود شکم خاک کان شود چو تو بر خاک بگذری تن من همچو رشته شد به دلم مهر کشته شد چو به سر این نوشته شد نبود کار سرسری چو سحر … ادامه

گر نه شکار دل دلدارمی

گر نه شکار دل دلدارمی گردن شیر فلک افشارمی دست مرا بست وگر نی کنون من سر تو بهتر ازین خارمی گر نبدی رشک رخ چون گلش بلبل هر گلشن و گلزارمی گر گل او در نگشادی مرا خار صفت بر سر دیوارمی نیست یکی کار که او آن نکرد ورنه چرا کاهل و بی … ادامه

کردم با کان گهر آشتی

کردم با کان گهر آشتی کردم با قرص قمر آشتی خمره ی سرکه ز شکر صلح خواست شکر که پذرفت شکر آشتی آشتی و جنگ ز جذب حق است نیست زدم هست ز سر آشتی رفت مسیحا به فلک ناگهان با ملکان کرد بشر آشتی ای فلک لطف مسیح تو دم گر بکنی بار دگر … ادامه

کار به پیری و جوانیستی

کار به پیری و جوانیستی پیر بمردی و جوان زیستی بانگ خرانیت اگر کم شدی دولت عقل تو مسیح ایستی گر نه بدی خنده ی صبح کذوب هیچ دل زار نه بگریستی گر بت جان روی نمودی به ما جمله ی ذرات چو ما نیستی گر تویی از نفسی تو میکاستی همچو تو اندر دو … ادامه

صد دل و صد جان بدمی دادمی

صد دل و صد جان بدمی دادمی وز جهت دادن جان شادمی ور تن من خاک و تن خاک بود جمله گل و عشق و هوش زادمی از جهت کشت غمش آبمی وز جهت خرمن او بادمی گر ندمیدی غم او در دلم چون دگران بی دم و فریادمی گر نبدی غیرت شیرین من فخر … ادامه

در دل من پرده ی نو می زنی

در دل من پرده ی نو می زنی ای دل و ای دیده و ای روشنی پرده تویی وز پس پرده توی هر نفسی شکل دگر می زنی پرده چنان زن که به هر زخمه ای پرده ی ظلمت ز نظر برکنی شب منم و خلوت قندیل جان خیز که تو آتش با روغنی بی … ادامه

خشم مکن خواجه پشیمان شوی

خشم مکن خواجه پشیمان شوی جمع نشین ورنه پریشان شوی تیره مرو خیره مرو زین چمن ورنه چو جغدان سوی ویران شوی گر بگریزی ز خراجات شهر بارکش غول بیابان شوی ور تو ز خورشید حمل سر کشی بفسری و برف زمستان شوی روی به جنگ آر و به صف شیروار ورنه چو گربه تو … ادامه

باده ده ای ساقی هر متقی

باده ده ای ساقی هر متقی باده ی شاهنشهی راوقی جام سخن بخش که از تف او گردد دیوار سیه منطقی بردر و بشکن غم و اندیشه را حاکم و سلطان شه مطلقی چون بگریزی نرسد بر تو کس ور بگریزیم تو بسی سابقی جنت حسنت چو تجلی کند باغ شود دوزخ بر هر شقی … ادامه

ای که ز تن تنگ قفص می پری

ای که ز تن تنگ قفص می پری رخت به بالای فلک می بری زندگی تازه ببین بعد ازین چند ازین زندگی سرسری در هوس مشتریت عمر رفت ماه ببین و بره از مشتری دلق شپشناک درانداختی جان برهنه شده خود خوشتری در عوض دلق تن چار میخ بافته اند از صفت ششتری جامه ی … ادامه

از مه من مست دو صد مشتری

از مه من مست دو صد مشتری غمزه او سحر دو صد سامری هر نفسی شعله زند دین از او سوز نهد در جگر کافری آتش دل بر شده تا آسمان وز تف او گشته افق احمری دوش جمال تو همی شد شتاب در کف او مشعله آذری گفتش این قصد که داری بگوی شیر … ادامه

ای دل سرمست کجا می پری

ای دل سرمست کجا می پری بزم تو کو باده کجا می خوری مایه ی هر نقش و ترا نقش نی دایه ی هر جان و تو از جان بری صد مثل و نام و لقب گفتمت برتری از نام و لقب برتری چونک ترا در دو جهان جای نیست هر نفسی رخت کجا می … ادامه

ای دل یک لحظه چو دیوان شوی

ای دل یک لحظه چو دیوان شوی باز رهی خواجه دیوان شوی گاه ز دزدی ره ایوان زنی گاه روی شحنه توران شوی گه ز سپاهان و حجاز و عراق مطرب آن شاه خراسان شوی بوقلمونی چه شود تا چو عقل یک صفت و یکره و یکسان شوی گر نکنی این همه خاموش باش تا … ادامه