وقتی به غمم رسیده باشی

آذر بیگدلی – غزل شماره 191

وقتی به غمم رسیده باشی

کز من غم من شنیده باشی

بر ناله ی غیر، نایدت رحم

خاموشی ما چو دیده باشی

بخرام به طرف باغ چو سرو

تا پرده ی گل دریده باشی

می نشنوی از من آنچه گویم

تا حرف که را شنیده باشی؟

آوارگی ام، عجب ندانی

گر از پی دل دویده باشی

زارش مکش، از جفا بیندیش

آن را که نیافریده باشی

گردن ننهد تو را چو آذر

آن را که به زر خریده باشی