ای عمر خویش کرده به بیهودگی یله

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 47

جامه و کفن

ای عمر خویش کرده به بیهودگی یله

خشنود بندگان و خداوند با گله

ای خویشتن به جامه ی نیکو فریفته

وندر زبان همیشه تو را بانگ و مشغله

زان جامه یاد کن که بپوشی به روز مرگ

کاو را نه بادبان و نه گوی و انگله

نوشته‌های مرتبط

ای خواجه ی مبارک بر بندگان شفیق

ادامه نوشته »

به خدایی که آفرین کرده ست

ادامه نوشته »

گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت

ادامه نوشته »

بر پیلگوش قطره ی باران نگاه کن

ادامه نوشته »

کمند زلف را ماند چو بر هم بافتن گیرد

ادامه نوشته »

بنفشه زار بپوشد روزگار به برف

ادامه نوشته »