وحشی بافقی- غزل شماره 65
ای مدّعی از طعنِ تو ما را چه ملالست
با رد و قبولِ تو چه نقص و چه کمالست
گیرم که جهان آتشِ سوزنده بگیرد
بی آب شود جوهر یاقوت محالست
اینجا سرِ بازارچهٔ لعل فروشیست
مگشا سر صندوق که پر سنگ و سفالست
ما را به هما دعویِ پرواز بلند است
باری تو چه مرغی و کدامت پر و بالست
با بلبلِ خوش لهجهٔ این باغ چه لافد
سوسن به زبان آوریِ خویش که لالست
خوش باشد اگر هست کسی را سرِ پیکار
ناورد گه ما سر میدان خیالست
خاموش نشین وحشی اگر صاحب حالی
کاین ها که تو گفتی و شنیدی همه قالست