وحشی بافقی- غزل شماره 356
صد خانهٔ دین سوخت به هر رهگذر از تو
کافر نکند آنچه تو کردی، حذر از تو
بی رحم کسی شرح جگر خوردن من پرس
پیکانِ جفا چند خورم بر جگر از تو
آنکس که برآورد مرا از چو تو نخلی
یارب نخورد در چمن عمر بَر از تو
ای قاصد از آن همسفرِ غیر خبر چیست؟
مشتاب که معلوم کنم یک خبر از تو
وحشی چه دهی شرح به ما حرفِ غمِ خویش؟
ما نیز اسیریم به صد غم بتر از تو