وحشی بافقی- غزل شماره 150
زان عهد یاد باد که از ما به کین نبود
بودش گمانِ مهر وهنوزش یقین نبود
اقرار مهر کردم وگفتم وفاکنی
کشتی مرا قرار تو با من چنین نبود
انکارِ مهر سدِّ رهِ صد تغافل است
اما چه سود چون دل ما پیش بین نبود
من خود گره به کار خود انداختم که تو
زین پیش با منت گرهی بر جبین نبود
افسانه‌ایست بودن شیرین به کوهکن
آن روز چشمِ فتنه مگر در کمین نبود
وحشی کسی که چشمِ وفا داشتم ازو
زود ازنظر فکند مرا چشم این نبود