وحشی بافقی- غزل شماره 116
شامِ هجرانِ تو تشریف به هر جا ببرد
در پس و پیش هزاران شبِ یلدا ببرد
دودِ آتشکده از کلبۀ عاشق خیزد
گر به کاشانهٔ خود آتش موسا ببرد
میجهد برقِ جمالی که دهد اجرِ فراق
کیست تا مژده به یعقوب و زلیخا ببرد
عشق چون بر سرِ کس حملهٔ بیداد آرد
اوّلش قوّتِ بگریختن از پا ببرد
هر کرا بر در نازک بدنان خوانَد عشق
دل و جانی که بود ز آهن وخارا ببرد
آنکه سود سر بازار محبّت خواهد
باید آنجا همه سرمایهٔ سودا ببرد
در برو باز زنم بی رخِ او رضوان را
گر به گلزارِ بهشتم به تماشا ببرد
ندهد طوفِ صنمخانه به صد حجِ قبول
شیخِ صنعان که دلش را بتِ ترسا ببرد
با چنین درد که وحشی به دعا می‌طلبد
بایدش کشت اگر نامِ مداوا ببرد