در بستان، دوش، از غم و شیون خویش

مهستی گنجوی – رباعی شماره 164

در بستان، دوش، از غم و شیون خویش

می‌گشتم و می‌گریستم بر تن خویش

آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویش

وآلود اشکم همه پیراهن خویش

نوشته‌های مرتبط

نوشین لب او دوش به لالا میگفت

ادامه نوشته »

با روی چو نوبهار و با خوی دئی

ادامه نوشته »

روز ازل آمدم نشان غم تو

ادامه نوشته »

آن دیده که دیدن تو بودی کارش

ادامه نوشته »

بس غصه که از چشمه ی نوش تو رسید

ادامه نوشته »

این اشک عقیق رنگ من چون بچکد

ادامه نوشته »