منگر به زمین که خاک و آبت بیند

مهستی گنجوی – رباعی شماره 135

منگر به زمین که خاک و آبت بیند

منگر به فلک که آفتابت بیند

جانم بشود ز غیرت ای جان و جهان

گر زانکه شبی کسی به خوابت بیند

نوشته‌های مرتبط

در مرو پریر لاله آتش انگیخت

ادامه نوشته »

هر چند چو خاک راه خوارم گیری

ادامه نوشته »

کار از لب خشک و دیده ی تر بگذشت

ادامه نوشته »

ایام چو آتشکده در سینه ی ماست

ادامه نوشته »

بر یاد تو بی تو این جهان گذران

ادامه نوشته »

لعل تو مزیدن آرزو می‌کردم

ادامه نوشته »