ای قامت تو سرو لب جویبار دل

حاج ملاهادی سبزواری – غزل شماره 129

ای قامت تو سرو لب جویبار دل

وی طلعت تو صورت باغ و بهار دل

افکنده عقد زلف تو در کار جان گره

در طره ی تو تیره شده روزگار دل

کو نگهتی ز گیسوی مشکین او صبا

کز حد گذشت بر سر ره انتظار دل

نی از وصال خرم و نی از فراق خوش

افتاده ام به ورطه ی حیرت ز کار دل

دنیا و دین و جان و خرد میدهد به باد

بیچاره آن فلک زده کو شد دچار دل

دیدم برت چو خواری دل عزت رقیب

گشتم ز بی وفایی تو شرمسار دل

خون می خورد دل و همه سرخوش ز جام تو

نبود روا به دور تو اینسان مدار دل

رفت از بر و قرار به بزم رقیب کرد

با زلف بی قرار تو این شد قرار دل

این لخت دل به پیش سگش هم نیفکند

دیدی چقدر بود برش اعتبار دل

گفتی که دل به طره ی خوبان مده چه سود

اکنون که رفت از کف من اختیار دل

اسرار موج بحر محبت بیفکند

آخر دُر نگار دل اندر کنار دل