قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / اشعار / اشعار سنتی / اشعار محمدرضا طاهری

اشعار محمدرضا طاهری

شعر نخست :

 

شاخه ای بی طاقتم در ازدحام لانه ها

کوچه ای غمگین که عمری خفته بین خانه ها

عنکبوتی پیر روی استخوان سینه ام

تار می بافد که شاید باز هم پروانه ها

نیمه شب دیوانه ام می خواستی، یادت نبود

روزگارت بر حذر می دارد از دیوانه ها

عاشقی در شهر ممکن نیست، باید کوچ کرد

عشق را باید برافرازیم بر ویرانه ها

دوست دارم بعد مرگم باد تشییع ام کند

تا نباشم بیش از این باری به روی شانه ها

 


شعر دوم :

 

کسی پای دلم را ابتدای راه می گیرد

زبانم در ادای بای بسم الله می گیرد

نمی دانم خوشی هایم چرا اینقدر کوتاه است

چرا هرگاه می خندم، دلم ناگاه می گیرد؟

چرا وقتی پلنگ من هوای آسمان دارد

همیشه ابر می آید، همیشه ماه می گیرد؟

خزان می خیزد و با پنجه های خشک و چوبینش

گلوی سبز را در بطن رستنگاه می گیرد

دلم در حسرت بالاترین سیبِ درخت توست

ولی دستم به خار شاخه ای کوتاه می گیرد

تو در بالاترین جای جهانی ماه من، اما

چرا چشمم سراغت را  ز قعر چاه می گیرد؟

 


شعر سوم :

 

گرچه من سوخته ام دم به دم از تنهایی

دور از آغوش تو یخ بسته ام از تنهایی

خانه در خویش فرو رفته و من خاموشم

رونق تازه گرفته ست غم از تنهایی

نیمه شب لحظه ی یادآوری لب هایت

بوسه بر باد هوا می زنم از تنهایی

همه ی عمر به جز نام تو را مشق نکرد

نکشیده ست چه ها این قلم از تنهایی

امشب اما دو قدم آمده ای سمت دلم

تا که من دور شوم صد قدم از تنهایی


واژگان کلیدی : اشعار،نمونه شعر،شاعر،شعرهای،شعری از،یک شعر از،غزل غزلیات غزل های غزلی از،محمدرضا طاهري.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code