روان پرور بود خرم بهاری

رهی معیری – مثنوی و منظومه

شماره 16

بهار عاشقان

روان پرور بود خرم بهاری

که گیری پای سروی، دست یاری

و گر یاری ندارد لاله رخسار

بود یکسان به چشمت لاله و خار

چمن بی همنشین زندان جان است

صفای بوستان از دوستان است

غمی در سایه ی جانان نداری

و گر جانان نداری جان نداری

بهار عاشقان رخسار یار است

که هر جا نوگلی باشد بهار است