
قدسی مشهدی- غزل شماره 57
منشورِ خدمت تو رقم شد به نام ما
افکند سایه مرغ سعادت به بام ما
خوش بر مرادِ هر دو جهان دست یافتیم
کامش برآید آنکه برآورد کام ما
منّت پذیرِ شمع چو پروانه نیستیم
از مهر تو به صبح بَدَل گشته شام ما
خالی مباد از می توفیق، ساغرش
پُر کرد آنکه از می امیّد، جام ما
باشد تمامْ نعت نبیّ و ثنای آل
مدح کسی دگر نبود در کلام ما



