
قدسی مشهدی- غزل شماره 365
چون به سوی تو گشایم در کاشانۀ چشم
خانۀ چین شود از روی توام خانۀ چشم
بس که بر خاک درت چشمِ شهیدان شد فرش
ز آستانت مژه روید چو درِ خانۀ چشم
میلِ دل سوی می و ساغرِ عشرت کشدش
هرکه خونابه نپیموده ز پیمانۀ چشم
به تماشای جمال تو، مرا جایی نیست
دل فروگیرتر از گوشۀ کاشانۀ چشم



