
قدسی مشهدی- غزل شماره 297
کی کنم هرگز شکایت سر ز جور یار خویش
شکوهها دارد دلم از طاقت بسیار خویش
بسته بودم در، شب وصلش به روی آفتاب
عاقبت چون چشمِ دشمن، کرد روزن کار خویش!
عاریت از طرّۀ شمشاد نستانم گره
غنچۀ این گلشنم، خود عقدهام در کار خویش
در پی چشمت دلی دارم ز نرگس خسته تر
حال بیمارم بپرس از نرگس بیمار خویش
مصر، یوسف را ز خاطر برد سودای وطن
دید چون افزون ز کنعان گرمی بازار خویش



