ورود / عضویت



داده عشقم بادۀ نابی که می‌ سوزد مرا - ادبستان شعر پارسی % %

داده عشقم بادۀ نابی که می‌ سوزد مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 21 

داده عشقم بادۀ نابی که می‌ سوزد مرا

خورده ‌ام از جامِ خضر آبی که می ‌سوزد مرا

شب فغانم رفته بود از یاد، مطرب صبحدم

زد به تار چنگ مضرابی که می ‌سوزد مرا

تازه عاشق گشته‌ ام، چشمم ز خون دل پُرست

باز در جو کرده‌ ام آبی که می‌ سوزد مرا

قبلۀ بتخانه را گویند ابروی بت است

در نماز این است محرابی که می‌ سوزد مرا

شد مقیم گوشۀ ویرانه‌ ای بر یادِ دوست

یافت قدسی گنج نایابیِ که می‌ سوزد مرا

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤